abay0181.loxblog.com

گفت

گفت : یه سوال دارم كه خیلی جوابش برام مهمه
گفتم :چشم، اگه جوابشو بدونم، خوشحال میشم بتونم كمكتون كنم
گفت: دارم میمیرم
گفتم: یعنی چی؟
گفت: یعنی دارم میمیرم دیگه
گفتم: دكتر دیگه ای، خارج از كشور؟
گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم كاری نمیشه كرد!
گفتم: خدا كریمه، انشالله كه بهت سلامتی میده
با تعجب نگاه كرد و گفت: یعنی اگه من بمیرم، خدا كریم نیست؟
فهمیدم آدم فهمیده ایه و نمیشه سرش رو شیره مالید
گفتم: راست میگی، حالا سوالت چیه؟
گفت: من از وقتی فهمیدم دارم میمیرم خیلی ناراحت شدم
از خونه بیرون نمیومدم، كارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن، تا اینكه یه روز به خودم گفتم تا كی منتظر
مرگ باشم.
خلاصه یه روز صبح از خونه زدم بیرون و مثل همه شروع به كار كردم، اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم
و انگار این حال منو كسی نداشت، خیلی مهربون شدم، دیگه رفتارای غلط مردم خیلی اذیتم نمیكرد
با خودم میگفتم بذار دلشون خوش باشه كه سر من كلاه گذاشتن، آخه من رفتنی ام و اونا انگار نه...
سرتونو درد نیارم من كار میكردم اما حرص نداشتم
بین مردم بودم اما بهشون ظلم نمیكردم و دوستشون داشتم
ماشین عروس كه میدیدم از ته دل شاد میشدم و دعا میكردم
گدا كه میدیدم از ته دل غصه میخوردم و بدون اینكه حساب كتاب كنم كمك میكردم
مثل پیر مردا برا همه جوونا آرزوی خوشبختی میكردم
الغرض اینكه این ماجرا منو آدم خوبی كرد و ناز و خوردنی شدم
حالا سوالم اینه كه من به خاطر مرگ خوب شدم و آیا خدا این خوب شدنو قبول میكنه؟
گفتم: بله، اونجور كه یادگرفتم و به نظرم میرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزیزه
آرام آرام خداحافظی كرد و تشكر
داشت میرفت
گفتم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟
گفت: معلوم نیست بین یك روز تا چند هزار روز!!!
یه چرتكه انداختم دیدم منم تقریبا همین قدرا وقت دارم.
با تعجب گفتم: مگه بیماریت چیه؟
گفت: بیمار نیستم!
هم كفرم داشت در میومد و هم از تعجب داشتم شاخ دار میشدم گفتم: پس چی؟
گفت: فهمیدم مردنیم،
رفتم دكتر گفتم: میتونید كاری كنید كه نمیرم؟
گفتن: نه گفتم: خارج چی؟ و باز گفتند : نه!
خلاصه ما رفتنی هستیم كی ش فرقی داره مگه؟
باز خندید و رفت و دل منو با خودش برد....

خيالت دلبرا نازنين يارا چراغان مي كند خانه ما را

شبانگاهان كه بي تابم براي تو خوشم با گريه كردن در هواي تو

مي بارد نو به نو ديدگانم مي جوشد نام از زبانم

باده تلخ غمت هر كه نوشد كنج غم را كي به شادي مي فروشد

باز هم اين چشم ابري با من است خانه و فانوس اشكم روشن است

عاشقي در من غزل خوان مي شود كوچه هاي دل چراغان مي شود

شب كه سوزنهان شعله ريزد به جان اين من واين شور شيدايي

ديده درياي غم سينه صحراي غم كو دگر تاب شكيبايي

قرار جان از كه جويم غم دل را با كه گويم دلبرا از داغ تو لاله گل كرد

هركجا نام تو آمد ناله گل كرد باده تلخ غمت هركه نوشد كنج غم را كي به شادي مي

مریم من

مریم من

مریم من از جنس باران است ، مردم

نه !! ، پاک تر؛ بانوی ایمان است ، مردم

مریم من زاییده ی پاییز زرد است

مریم من ساکت، ولی لبریز درد است

مریم فقط از عشق چوپان گم شدن نیست

یا این که مریم شما مریم من نیست !

مریم به فکر کودک همسایه هم هست

مریم کنار سفره های خشک غم هست

مریم من خاتون شب های کبود است

خاتون دریا ها ست، کی در بند رود است ؟!

قسم به دلهاي خسته،خسته دلان
قسم به قلب شكسته خسته دلان
به اه بر لب نشسته خسته دلان
كه من در اين سينه جز غمي آشنا به دل همزبان ندارم
از او جدا مانده ام در اين رهگذر ز يارم نشان ندارم
ببين به شام بي ستاره ام نكرده چاره ام نگاه چاره سازي
نخوانده ام با نواي خسته ام ني شكسته ام نواي دل نوازي
ز حسرتم آه بي ثمر بر نتاب تا كي يارب تا كي
ز سينه ام سوز پر شرر هر شب تا كي يارب تا كي
چه كنم چه كنم

روز مبادا

وقتی تو نيستی
نه هستهای ما چونان که بايدند
نه بايدهای ما

مثل هميشه ،
آخر حرفم را
و حرف آخرم را
با بغض فرو می خورم

عمريست لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخيره می کنم
باشد
برای روز مبادا
اما در صفحه های تقويم
روزی به نام روز مبادا نيست

آن روز هر چه باشد
روزی شبيه ديروز
روزی شبيه فردا
روزی شبيه همين روزهای ماست
اما کسی چه می داند
شايد امروز نيز
روز مبادا باشد

وقتی تو نيستی
نه هستهای ما چونان که بايدند
نه بايدهای ما

هر روز بی تو
روز مباداست !

گاهی از غم گاهی از شادی برایت می سرایم

گاهی از احساس همزادی برایت می سرایم

گاهگاهی نیز با این طبع شیرینی که دارم

می نشینم شعر فرهادی برایت می سرایم

قصه ی آن روزهای خوب را یا می نویسم

یا که با طبعی خدادادی برایت می سرایم

گیله مردی از تبار سبز شالیزارهایم

کز زمین و آب و آبادی برایت می سرایم

پشت این درهای بسته تاسحرهرشب نشسته

از طلوع صبح آزادی برایت می سرایم

مالک غمهای سلمانم که رنج بوذری را

با زبان سرخ مقدادی برایت می سرایم

از خدا ، از عشق ، از زن همانهایی که روزی

روزگاری یاد من دادی برایت می سرایم

آه می بینی عزیز من که من با دست خالی

زندگی را با چه استادی برایت می سرایم

من دیوونه رو
باش که نفهمیدم تو بی رحمی
تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی
منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی
دروغ
بود اینکه می گفتی تو هم محو گل یاسی
من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو
تو چه مردابی افتادم یه عمره با دو دست تو
من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم
تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردم
من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم
ولی بعد یه کم
بازی تو با من بد شدی کم کم
من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم
باهات موندم ، باهات ساختم ، واست سوختم ، واست مردم
من دیوونه رو باش که بهاخمای تو خندیدم
همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم
من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم
شکستی
قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم
من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم
خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی با چشم تو موندم
من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو
چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو
من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی
تو حتی اسم مجنونم ، نه
آوردی ، نه می دونی
من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم
نه اما من دوست داشتم حالا که از تو بیزارم
من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده
تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر آماده
من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ، رسوا
زدی تو زیر قولاتو ، گذاشتی باز
منو تنها
منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی
چه قدر دیوونه ای راستی ، چه قد دیوونه ام راستی
منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شم
زدی تیر و توی ذوقم نداشتی حوصله بازم
من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم
چه قدر دیوونه تر چون باز ،
تو رو اینجا خطاب کردم
من دیوونه رو باش که ، درسته خیلی دیوونم
جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم
اینم یه نامه ی ابری ، به امضای یه دیوونه
فقط بیچاره اون کس که ، یه عمر با تو می مونه

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
با آسمان مفاخره کردیم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب کرده خط کشید
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
تا کور سوی اخترکان بشکند همه
از نام تو به بام افق ها ، علمزدم
با وامی از نگاه تو خورشید های شب
نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم
هر نامه را به نام و به عنوان هر که بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
تا عشق چون نسیم به خکسترم وزد
شک از تو وام کردم و در باورم زدم
از شادی ام مپرس که من نیز در ازل
همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم

نشسته ام وسط ِ عاشقانه ای بی رحم
وخیره ام به شروع ِ ترانه ای بی رحم
هنوز متّهمم که تو را نفهمیدم
و پایبند ِ تو هستم، به خانه ای بی رحم
همیشه اشکํچکیده میان قلبم ،تا-
نلرزد آینه ی بغض ِ چانه ای بی رحم
هنوز هم که هنوز است عاشقت هستم
جواب عشق ِ من اما بهانه ای بی رحم
تمام بی کسی ام بی اراده می گرید
بر استخوان پُر از درد ِ شانه ای بی رحم
ببین که سوختم از لحظه های تبدارت
و مانده ام ته ِ جیب ِ زمانه ای بی رحم
نه تبرئه و نه حبسی نوشته ای قاضی!
و آتشم زده ای با زبانه ای بی رحم...

از بام بی وفایی تو سخت می پرم

امشب نشسته خاطر مهتاب در سرم

پرواز می کنم به بلندای آسمان

پروانه سوخته در من و بی تاب ِ اخترم

اما هنوز درنفسم آتش تو هست

هرچند خیس می شود اوراق دفترم

تسلیم رأی و باور قلبم نمی شوم

امشب مچاله می کنم احساس و باورم

شالوده ی تفکر ِ من را به هم زدی

حالم خراب تر شده ، صد بار ، بدترم

تا انتهای کوچه ی مهتاب می روم

دلواپس از نشانه ی دیدار آخرم

دلواپسم از اینکه بیایم و بعد از آن ...

بی شک دوباره حسرت آن روز می برم

ز دو دیده خون فشانم،ز غمت شب جدایی

چه کنم؟که هست این ها گل باغ آشنایی

مژه ها و چشم یارم به نظر چنان نماید

که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟

به امید آن که شاید تو به چشم من درآیی

سر برگ گل ندارم،به چه رو روم به گلشن؟

که شنیده ام ز گل ها همه بوی بی وفایی

به کدام مذهب است این؟به کدام ملت است این؟

که کشند عاشقی را،که تو عاشقم چرایی

به طواف کعبه رفتم،به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی،که درون خانه آیی

به قمارخانه رفتم،همه پاکباز دیدم

چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر می زدم من،که یکی ز در درآمد

که درآ،درآ،عراقی،که تو هم از آن مایی

زندگی ...!؟

زندگی دلدادگیست
زندگی جویباری روان
در کوچه ی تنگ خستگی
زندگی بارانیست
باید خیس شد
زندگی آشناییها و بدنبالش جدایی هاست
زندگی مردن در کنار خیابان
زندگی فراموش شدن شعر سعدی ست
که فرمود بنی آدم اعضای یکدیگرند
زندگی تکرار دیروز
زندگی تحمل سختی های هر روز
زندگی زجر دادنه
زندگی بار بر دوش انداختنه
زندگی دزدیدنه
از این یکی از اون یکی
زندگی شاعری ست
که چون تلخ نمی سراید
زندگی روزه گیری های اجباری ست
از نداری از بیچارگی
زندگی امتحانه
امتحانه سخته صبوری
در برابر سختی های روزگار
زندگی شیرینه
شیرین همچون زهر
شیرین همچون بادام تلخ
شیرین همچون عشقای سرد
زندگی یعنی گفته های اخوان
زندگی شاید همین باشد

زندگی شاید ... همین باشد

عشق رازی است مقدس برای آنان که عاشقند، عشق برای همیشه بیکلام میماند، اما برای کسانی که

عشق نمی ورزند، عشق شوخی بی رحمانه ای پیش نیست

نشد دوباره تو را با کلام عشق بنامم

نشد، نشد، نشد ای نامت اعتبار کلامم!

چه راه دور و درازی ، چه راه دور و درازی

که خواب هم نرساند به سایه تو سلامم

تو آفتاب خط استوا و من شب قطبی

تو از سلاله نوری، من از تبار ظلامم

وساطتی کن و زلفت ، بگو بخواندم ای دوست!

به نیم جرعه نسیم ، این نسیم بی تو حرامم!

به راه قافله های نسیم چله نشستم

مگر شمیمی از آن پیرهن رسد به مشامم

شرابخانه ی حیرانی همیشه ! اَلا تو !

نشد که بی تو کسی بشکند خمار مدامم

هنوز اگر تو و خورشید و گل به صف بنشیند

به جز تو دل نگراید به سوی هیچ کدامم

هنوز اگر تو بیایی ، دوباره می شوم آغاز

اگرچه خسته تر از آفتاب برلب بامم

چو تاک اشک فشاندی شراب از آب در آمد

عرق به گونه نشاندی گلاب از آب در آمد

هزار خوشه ی خوشرنگ و ناب در خم خامی

به قصد خیر فشردیم و آب از آب در آمد

کنون که رحل اقامت در این سرای فکندی

عمارت دل ما هم خراب از آب در آمد

به زیر سایه مضمون گیسوان سیاهت

هرآنچه شعر سرودیم ناب از آب در آمد

تمام عمر سرودیم در هوای تهمتن

دریغ و درد که افراسیاب از آب در آمد!

چشمانم گریان است و دلم خون

دل من صاف است به زلالی آب

وچشمانم گریه می کنند مانند آسمان

پاهایم یخ زده

و دستانم خسته از پارو زدن

دیگر به چه امیدی زنده بمانم

وقتی که در این دریای بیکران ساحلی پیدا نیست

آری

این دریا غم من است

غم های من پایان نخوا هد یافت

حال که ترکم کردند و دلم شکست...

من نا امید نمی شوم و همچنان پارو می زنم

چون خدا را دارم

خدای من

دل شکسته ی من را ترمیم کن

و مرا از این دریا ی غم و خون نجاتم ده...

ترسم اینه دیر بفهمی
عشق پاکو تو نگاهم ،
دیگه آرزوم نباشه بمونیم همیشه با هم

ترس

ترسم از اینه که روزی
من به یاد تو نباشم ، دیگه دل
دیگه دل سرد بشم از تو
برم و با تو نباشم

ترس من اینه که روزی روی قولم پا بذارم
واسه بدبینی و حرفات ، تو رو تنها بذارم
ترس من از خنده های تلخ و بی روح لب توست
کاش بدونی دل تنهام ، گم شده تو این شب توست

محبت ره به دل دادن صفای سینه می خواهد

به یاد دیگری بودن دلی بی کینه میخواهد

اگر دورم زدیدارت دلیل بی وفایی نیست

وفا آن است که نامت را همیشه برزبان دارم

******************************

بیشتر از دیروز کمتر از فردا

بیشتر زا خودم کمتر از خدا

بیشتر از خورشید عمیق تر از دریا

دوست دارم دوست عزيزم . ممنون كه به من سرميزني .

يک روز مي بوسمت !

فوقش خدا مرا مي برد جهنم !

فوقش مي شوم ابليس !

آنوقت تو هم به خاطر اين که يک << ابليس >> تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي !

جهنم که آمدي ، من آن جا پيدايت مي کنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت !

واي خدا ! چه صفايي پيدا مي کند جهنم ... !

يک روز مي بوسمت !

پنهان کردن هم ندارد . مثل خنده هاي تو نيست که مخفي شان مي کني ،

يا مثل خواب ديشب من که نبايد تعبير شود ،

مثل نجابت چشمهاي تو است ،

وقتي که توي سياهي چشمهاي من عريان مي شوند

کاش مي دانستي
من سکوتم حرف است
حرف هايم حرف است
خنده هايم، خنده هايم حرف است
کاش مي دانستي
مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم
کاش مي دانستي
کاش مي فهميدي
کاش و صد کاش نمي ترسيدي
که مبادا دل من پيش دلت گير کند
يا نگاهم تلي از عشق بدستان تو زنجير کند
من کمي زودتر از خيلي دير
مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد
تو نترس
سايه ها بوي مرا سوي مشام تو نخواهند آورد
کاش مي دانستي
چه غريبانه به دنبال دلم خواهي گشت
در زماني که براي غربتت سينه دلسوزي نيست

زندگی سخت نیست ما سختش میکنیم

عشق قشنگ نیست ما قشنگش میکنیم

دل ما تنگ نیست ما تنگش میکنیم

.دل هیچکس سنگ نیست ما سنگش میکنی

ای دلیل این نگاه بی قرار

روزهای سرد فصل انتظار

رفتی واحساس ماندن درتونیست

هیچ پرسیدی كه این دیوانه كیست؟

رفتی و تنهاتراز تنها شدم

بی كسی،وامانده ورسوا شدم

قسمتم ازعشق تنهاپنجره است

بغض سنگین میان حنجره است

سهم من ازتو ولی دلخستگیست

درمیان این قفس پربستگیست

برده ای ز خاطر دیگر كیستم؟

گوییا درخاطرت من نیستم

روزهایم پرشده ازدلواپسی

گم شدم دركوچه های بی كسی

گشته شب هایم سیاه وبی چراغ

دیگرازحالم نمی گیری سراغ

من كه بعد تو دگر دل مرده ام

سهمی ازتنهاییت را برده ام

پشت دل درماتم هجرت شكست

بعد تو بر هیچ چشمی دل نبست

بی تورویاهای من نیلوفریست

لحظه هایم یك به یك خاكستریست

همه

لرزشِ دست و دلم
...

از آن بود
که عشق

پناهي گردد،

پروازي نه
گريزگاهي گردد.

آي عشق آي عشق
چهره ي آبي ات پيدا نيست.

?

و خنکاي مرهمي

بر شعله ي زخمي
نه شورِ شعله
بر سرماي درون.

آي عشق آي عشق
چهره ي سُرخ ات پيدا نيست.

?

غبارِ تيره ي تسکيني

بر حضورِ وَهن
و دنجِ رهايي

بر گريزِ حضور،
سياهي

بر آرامشِ آبي
و سبزه ي برگچه

بر ارغوان

آي عشق آي عشق
رنگِ آشنايت
پيدا نيست.

امشب آسمان تا انتها شکوه باران است

و سرتا سر همه جا خاک نشسته است....

من ؟ تو ؟ آينه ؟ همه غبار آلوديم .....

پس کجا بايد رفت انعکاس طلايي چشم را نشانه گرفت...

همه چيز تاريک است و من گمشده ام ......

ومن ماندم آويزان جايي در بين زمين و آسمان .....

به تمناي نگاهي از سوي رحمت يار

تا بگيرم رخصت پرواز و ديدار نگار......

آسمان با من نيست

دل من رنگي نيست

کوچه ها پر شده اند

رد پاي من نيست...

از من مخواه بعد تو طاقت بیاورم

رفتی ولی نمی شود انگار باورم
در بسترم ، خیال تو را باز می برم

گفتم که بعد از اینهمه سختی و انتظار
شاید هوای عشق تو افتاده از سرم

باور کن آب می شوم از این نگاه ها
از من مخواه بعد تو طاقت بیاورم

یا حس داغ دست تو را می برم به خاک
یا با تمام مدعیان ات برابرم

دیشب دوباره آمده بودی به خواب من
دیدی که از همیشه و هر روز بدترم

نزدیک تر شدی که پناهم دهی ولی
با بوسه ات دوباره من از خواب می پرم . .

دفتر عشـــق كه بسته شـد
دیـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پایه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونیكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوری تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
برای فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا باید فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتی میگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازی عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نمیكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاریكـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم
دوسـت ندارم چشمای مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب میشه تصمیم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تیر خـــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــت بود
بشنواین التماسرو
...............
.........
....

ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت

وی جام بلورین که خورد باده نابت

خواهم همه شب خلق به نالیدن شبگیر

از خواب برآرم که نبینند به خوابت

ای شمع که با شعله دل غرقه به اشگی

یارب توچه آتش که بشویند به آبت

ای کاخ همایون که در اقلیم عقابی

یارب نفتد ولوله وای غرابت

در پیچ و خم و تابم از آن زلف خدا را

ای زلف که داد اینهمه پیچ و خم و تابت

عکسی به خلایق فکن ای نقش حقایق

تا چند بخوانیم به اوراق کتابت

ای پیر خرابات چه افتاده که دیریست

در کنج خرابات نبینند خرابت

دیدی که چه غافل گذرد قافله عمر

بگذاشت به شب خوابت و بگذشت شبابت

آهسته که اشگی به وداعت بفشانیم

ای عمر که سیلت ببرد چیست شتابت

ای مطرب عشاق که در کون و مکان نیست

شوری بجز از غلغله چنگ و ربابت

در دیر و حرم زخمه سنتور عبادت

حاجی به حجازت زد و راهب به رهابت

ای آه پر افشان به سوی عرش الهی

خواهم که به گردی نرسد تیر شهابت

شهریست بهم یار و من یک تنه تنها

ای دل به تو باکی نه که پاکست حسابت

هرشب بیقرار میان کوچه ها دور میزنم

پای هر پنجره از دل صدایت میزنم

مردمان همه خسته اند زبس که من

در پی تو به هرشیشه سنگ میزنم

رخسارو روی تورا میجویم ز هردرگاه

به امید یافتنت به هر دری میزنم

تا تو را نبینم نمیروم از این دنیا

عشق حقیقت است مگو لاف میزنم

اگر بیایی از پشت پرده ها بیرون

تا جان دارم از عشق حرف میزنم

بی قرار تو ام و در دل تنگم گله هاست
آه! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده بر آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
(بال) وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئلهَ دوری و عشق
و سکوت تو جواب همة مسئله هاست

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خدای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام sbquo; کجا

ندیده ای مرا ؟

بی روی و رخت با دل رسوا چه کنم؟

رسوایی دل گشته هویدا چه کنم؟

"گر ناز تو پایان نپذیرد چه کنم؟"

از اشک شود دیده چو دریا چه کنم؟

"بس حیله زدم از پی عاشق شدنت"

عاشق نشدی حیله مهیا چه کنم؟

پای دل من بسته گیسوی تو شد

بر باد دهی چو زلف دل را چه کنم؟

تو مستی و من مست می چشم توام

بر خانه چشمم ننهی پا چه کنم؟

خون دل من ریخت به صحرای فراق

با این دل مجروح به صحرا چه کنم؟

بادوست چنین میکنی ای دشمن دوست

گر دوست شوی دشمن ما را چه کنم؟

نقشی ز تو مانده ست بر آیینه دل

با آینه و نقش فریبا چه کنم؟

رفتی ، نگاه پنجره ها خیس آب شد
بی تو نفس کشیدن و ماندن ، عذاب شد

با هر نسیم می وزی اما چه فایده

سرمست دیگرانی و قلبم کباب شد

آماج دردهای کس دیگری شدن

باورنکردنیست که سهمم نقاب شد

دیگر کمر شکستگی ام را کسی ندید

شاعر قلم شکست و سکوت انتخاب شد

ای کاش قبل رفتن وتنها گذاشتن

آنبار فرصتی که برایم خراب شد....

حالا درون پیچ خم خود تنیده ام

گم می شوم و خاطره هایت سراب شد

دستی به تو رساندم و افسوس سهم من

از عاشقی ، تلنگرِ بر یک حباب شد

حالا، نگاه کن منم و شعرهای تلخ

شعری که برگ کهنه ی از یک کتاب شد

از لذّت حضور تو سرشار میشوم
با غصّه های چشم تو بر دار میشوم

هر شب میان کوهی از اندوه واژه ها
در خانه ی سکوت تو تکرار میشوم

دارم درست میشوم از جنس مرده ها
در خلسه ی نگاه تو دیوار میشوم

آنقدر ها که تو گفتی بدک نبود
این روز ها که در تبش آوار میشوم

شاید هنوز کودک غم میشناسی ام
[از وحشت شبانه که بیدار میشوم]

هر شب میان کوهی از اندوه واژه ها
چشم انتظار لحظه ی دیدار میشوم

روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن
از در نشد از پنجره، زوری خودت رو جا نکن

آدمکای شهر ما، بازیگرایی قابلن
وقتش بشه یواشکی رو قلب هم پا می ذارن

تو قتلگاه آرزو عاشق کشی زرنگیه
شیطونک مغزای ما دلداده دورنگیه

دلخوشی های الکی، وعده های دروغکی
عشقاشونم خلاصه شد، تو یک نگاه دزدکی

آدمکای شب زده، قلبا رو ویرون میکنن
دل ستاره ی منو، از زندگی خون میکنن

ستاره ها لحظه ها رو، با تنهایی رنگ میزنن
به بخت هر ستاره ای، آدمکا چنگ میزنن

عمری به عشق پر زدن قفس رو آسون میکنن
پشت سکوت پنجره چه بغضی بارون میکنن!

مردم سر تا پا کلک، رفیق جیب هم میشن
دروغه که تا آخرش، همدل و هم قسم میشن

رو دنده حسادتا زندگی رو میگذرونن
عادت دارن به بد دلی نمی تونن خوب بمونن

قصه روزگار اینه، به هیچ کسی وفا نکن
روی دلای آدما، هرگز حسابی وا نکن

تجربه ای شدی در تمام عمرم

آتشی در عمق چشمانت شعله ور

سوزان و گرم تا عمق وجود من

مردمک چشمانت

نگاه سردت

حرفای جدای

فراموشی تک تک خاطرات

تنفر تو از من

تنها گذاشتن من

چرا؟!

جرم من جز دلدادگی مگر چیز دیگری بود ؟!

مگر نه اینکه من عاشقت بودم ؟!

مگر نه اینکه من بیمار عشق تو بودم ؟!

من لایق این جدایی بودم ؟!

نه ........................

از دل میروی اما ...

تجربه ای شدی در تمام عمرم

وصل تو را طلب کنم چون به دلم یگانه ای...
- -
یا که شوی فسانه ای یا که کنی تو چاره ای...
- -
من نکنم گلایه ای چون که تو هم شراره ای...
- -
هر شب و روز من تویی گر که کنی نظاره ای...
- -
این دل من نمی رود جز به سرای عشق تو...
- -
گر که به آتشم کشی یا که کشی زبانه ای...
- -
چون که قنوت من تویی حور و ملک بهانه است...
- -
جنت من ز روی توست رخ مرا نگاره ای...
- -
حال بگو وصال تو کی برسد به کام من...
- -
چونکه تویی نگار من کام مرا تو چاره ای...

قلب هادریچه ی نفوذندوصادقانه نفوذکردن پایدارترین مهمانی است...

سرنوشت ننوشت گرنوشت بدنوشت اماباورکن نمیتوان سرنوشت راازسرنوشت

دعای قاصدکاخوشبختی آدماست برات آرزوی یه دنیاقاصدک دارم....

رفیق مثل کفش میمونه ورفاقت مثل جاده چقدرسخته وسط جاده بفهمی پابرهنه ای

سرت گرم ودلت شادوجودت بی بلا باشدالهی هرکجاهستی نگهدارت خدا باشد

باخداهرشب برایت آرزوکردم که قصرروشنی باشدسرای ارزوهایت

خداازبهترین هافقط 1دونه خلق کرده دقت کردی چقدرتنهایی
بخندیم اماسرمایه خنده ماگریه دیگران نباشد

توخیلی آرزوداری ومن یک آرزوان هم این است که به تک تک آرزوهایت برسی

کاش زندگی شعر بود تا برایش یک دنیا شعر می سرودم تا با آهنگش در خلوت

بی کسی هایش هیچوقت تنها نماند کاش زندگی قصه بود تا برایش یک دریا

قصه می گفتم تا همسفر با ماهیهای آزاد همیشه اقیانوس خوشبختی را پیدا کند

فاصلـه ات دور است

امـا

قـلب تـو مـجـبور است
...
که تـحـمل بکند

نـزدیکـی ِ قـلب مرا

کـه نـوازش بـکـند ٬ تـرس مـرا

دوری ات مسئله نـیـست

تو بـمـان و مَـگـذار تنها ٬

مـن و ایـن وسـوسه ی عـشق تـرا ...

یك روز مى بوسمت!
فوقش خدا مرا مى برد جهنم!
فوقش مى شوم ابليس!
آنوقت تو هم به خاطر اين كه يك <<ابليس>> تو را بوسيده جهنمى مى شوى!
جهنم كه آمدى، من آن جا پيدايت مى كنم و هر روز مى بوسمت!
واى خدا ! چه صفايى پيدا مى كند جهنم ...

چه زیباست بخاطر تو زیستن

وبرای تو ماندن و به پای تو مردن و به عشق تو سوختن

و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن

برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن

ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است

بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست

ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست

و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد

برای تو و خویش
چشمانی آرزو می كنم
كه چراغ ها و نشانه ها را
در ظلمات مان
ببیند.
گوشی
كه صداها و شناسه ها را
در بیهوشی مان
بشنود.
برای تو و خویش، روحی
كه این همه را
در خود گیرد و بپذیرد.
و زبانی
كه در صداقت خود
ما را از خاموشی خویش
بیرون كشد
و بگذارد
از آن چیزها كه در بندمان كشیده است
سخن بگوییم.

مدتی بود تو را در لا به لای این تارهای مجازی گم کرده بودم...
و یا شاید این من بودم کهبا این سرعت کند تارها از تو عقب ماندم و پاهایم در رنگ و لعابهای این تار هفت رنگ گیر کرد و ... گم شدم.
و حالا که کم کم پیدایت می کنم و نیلوفرانه به دور احساسم می پیچی... وقتتنگ شده ... نفس ها به شماره افتاده ... و پاها توان قدم برداشتن ندارند.
تنهاآب حیات توست که به جان خسته ام توانی دوباره خواهد داد...
از آن جرعه ای بر لبهای بی جانم بچشان ...
باشد که همیشه از تو دم بزنند...

رنگ !

خیلی از چیزهای این دنیا رنگ ندارند. یکیش خوشبختیه . یکیش زندگی .
وقتی رنگ نداشته باشند ، تو هم نمیتونی ببینی شون . وقتی نبینی ، از دل برود هر آنچه از دیده برفته و اون موقع است که نمیدونی اونی که الان توشی چیه . هی میگردی و هیچی پیدا نمیکنی و به ناچار از همه چی خسته میشی یه حس نا امیدی پیدا میکنی و وقتی این حس با خستگی توام بشه ، می بینی که دیگه آدم نیستی!
و اون موقه ست که دیگه هیچ حسی نداری و این حس نداشتن دقیقا همون لحظه ای یه که من بهش میگم تمام. وقتی تموم شی تازه شروع میکنی به کند و کاو . تازه یادت میفته که یه چیزهایی داشتی ، میری سراغ حسات وقتی با تمام کنجکاوی میری که حس های بدنت رو که سالهاست خوابیده بودند رو بیدار کنی می بینی که اونی که حس داره فقط آدمه !! یک ذره منطقی فکر میکنی ، شک میکنی به آدم بودنت! بی هدف میری برای خودت روی کسی دیگه با چیز دیگه ای امید بسازی و اون موقع ، پس از مدتها تلاش بی وقفه که نتیجه هم نمیده احساس خستگی بهت دست میده و از این همه راهی که اومدی نا امید می شی و وقتی خستگی و نا امیدی با هم جمع شند تازه میدونی که نمیدونی اونی که این همه مدت توش زندگی کردی چی بوده و چه شکلیه ، خیلی راحت میری سراغ دلت ولی توی اون چیزی نیست که مونده باشه چون تو اصلا چیزی رو ندیده بودی که توش بمونه و این دقیقا همون لحظه ای که من میگم زنگی و خوشبختی رنگ نداره .

و رو با تمومه خوبي و بدي
تو رو با هر چي كه هستي دوست دارم
توي لحظه هاي بيداري و خواب
توي هشياري و مستي دوست دارم
حتي وقتي ميگي دوستم نداري
تو رو با يه دنيا غصه دوست دارم
حتي وقتايي كه شيرين نميشي
من تو رو قصه به قصه دوست دارم
تو رو با تمومه شادي و غمت
حالا از هميشه بيشتر ميخوامت
تو رو تا وقتي نفس تو سينه هست
تو رو تا لحظه ي آخر ميخوامت
تو رو حتي وقتي بي محبتي
حتي وقتي مثل سنگي دوست دارم
ديگه تنهام نميذاري وقتي كه
من تو رو به اين قشنگي دوست دارم

خوان، دوباره بخوان
بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب
كه باغ ها همه بیدار و بارور گردند
بخوان، دوباره بخوان، تا كبوتران سپید
به آشیانه خونین دوباره برگردند
بخوان به نام گل سرخ در رواق سكوت
كه موج و اوج طنینش ز دشت ها گذرد
پیام روشن باران
ز بام نیلی شب
كه رهگذار نسیمش به هر كرانه برد
ز خشك سال چه ترسی
كه سد بسی بستند
نه در برابر آب
كه در برابر نور
و در برابر آواز
و در برابر شور
در این زمانه عسرت
به شاعران زمان برگ رخصتی دادند
كه از معاشقه سرو و قمری و لاله
سرودها بسرایند ژرف تر از خواب
زلال تر از آب
تو خامشی كه بخواند؟
تو می روی كه بماند؟
كه بر نهالك بی برگ ما ترانه بخواند؟
از این گریوه به دور
در آن كرانه ببین
بهار آمده
از سیم خاردار
گذشته
حریق شعله گوگردی بنفشه چه زیباست
هزار آینه جاری ست
هزار آینه
به همسرایی قلب تو می تپد با شوق
زمین تهی دست ز رندان
همین تویی تنها
كه عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی
بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان
حدیث عشق بیان كن بدان زبان كه تو دانی

باز كن پنجره را
تو اگر بازكنی پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را
بگذار از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
كه در آن شوكت پیراستگی
چه صفایی دارد
آری از سادگیش
چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات
آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز
بهتر آنست كه غفلت نكنیم از آغاز
باز كن پنجره را
صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور كه چون خواب خوش از دیده پرید
كودك قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
rdquo;زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشك و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست ldquo;
قصه ی شیرینی ست
كودك چشم من از قصه ی تو می خوابد
قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک دخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
چون در خانه ببستم
دگر از پای نشستم
گوئیا زلزله آمد
گوئیا خانه فرو ریخت سر من
بی تو من در همه ی شهر غریبم
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من
که زکویت نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
با تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی
نتوانم نتوانم
بی تو من زنده نمانم

اگه دلت خواست ، خورشیدم باش
اگه دلت خواست ، مهتابم شو

شبا که خوابی آروم آروم

اگه دلت خواست ، بی تابم شو

اگه دلـــت خواست ، آوازم باش

اگه دلــــت خواست ، آهنگــم کــن

تو که نباشی خیلی تنهام

اگه دلت خواست ، دلتنگم کن

تو کـه نباشی دلـگیرم ، خـاموش و تـنـهـام

تو که نباشی می میرم ، از دست دنـیـا

تو که نباشی دلـتنگم ، آه از بـی کـسی تنهایی

تو که نباشی وای از من ، با شب گریه ها

اگه دلت خواست داغم کن با هرم لبهات

اگه دلت خواست خوابم کن با فکر فردا

تو که نباشی تاریکم تنهای تنها ، بی رویا

تو که نـبـاشی می سوزم با یـادت ایـنـجا

تا حالا به واژه های زیبا عمیق فكر كردی؟

واژه هایی كه هر كدوم در دل خودشون دنیایی حرف دارند

واژه هایی كه اگر به اونا سرسوزنی توجه و عمل كنیم دنیا

گلستون میشه.خیلی از ماها خیلی وقتا فقط ادای عمل به

اونا و دوست داشتن اونا رو در میاریم.اگه یه زمانی از كسی مهربونی،

محبت و صداقت دیدیم، زود جو زده میشیم و از یاد می بریم كه چقدر یه

زمانی به این واژه ها تاكید میكردیم و چقدر ادای اعتقاد به اونا رو در میاوردیم.

بیایید یه خرده به معنی واقعی اونا بهتر و بیشتر فكر كنیم

بیایید اگر كسی باهامون مهربون بود و تمام صداقتش رو حتی

از سر اشتباه یا سادگیش خرج ما كرد،سوء استفاده نكنیم.

بیایید نگذاریم این واژه ها قربانی خودخواهی و سوءتفاهم ها بشه.